آدم‌ها می‌میرند. همه می‌میرند. شاید روزی رسد که انسان به مدد علم بتواند پیری را کنترل کند و عمر را چند صباحی به درازا بکشاند ولی مطمئناً نمی‌تواند خود را به ساکن جاویدان دنیا تبدیل کند. پس به صورت قطع همه می‌میرند. اگر آدم بزرگی باشی فقط یک نام باقی می‌ماند. ولی اگر ریزه میزه باشی همان هم باقی نمی‌ماند و بسیار زود فراموش خواهی شد. نام باقی مانده نیز یا به خوبی یاد خواهد شد یا به بدی. اول همین هفته، دو نفر برجسته، یکی در اروپای شرقی و دیگری در شرق دور، رخت از این جهان بر بستند. یکی آزادی خواه و دشمن کمونیسم که کسی نبود، جزء اسلوهاول رئیس جمهور سابق چک و دیگری دیکتاتوری تمام قد و معتقد به اندیشه‌های کمونیستی که کسی نبود، مگر کیم جون ایل رهبر خلق کره شمالی. اولی برای آزادی و به خاطر مردمش مبارزه کرد و دومی برای خفقان و ضد مردمش تلاش کرد. چه بهتر آن‌های که در مسند قدرت قرار دارند این سنت طبیعت را فراموش نکند که «همه میرند» لذا تلاش نماید از خود نام نیک به جای گذارند. که در این صورت در واقع مرگی نیست زندگی است. راز جاودانگی آدم‌های بزرگ همین است. نام نیک.