غرب در سوریه همان اشتباهی را مرتکب می‌شود که در افغانستان نسبت به مجاهدین و سپس طالبان مرتکب شد. در این که اسد یک دیکتاتور است، جای شک نیست؛ اما، نظام اسد را با نظام سعودی مقایسه کنید، در سوریه یک مسیحی به وزارت دفاع می‌رسد، پیروان تمام ادیان در اعمال و مناسک دینی خود آزادند، در حالی که در نظام فاسد و مستبد عربستان شیعه از ابتدایی‌ترین حقوق برخوردار نیست، چه رسد مناصب حکومتی، علاوه بر آن، مگر راه به زیر کشیدن دیکتاتور حمایت از تروریست‌های بین‌المللی، آدمکش‌های حرفه‌ای و القاعده است. می‌شود در پا کستان و افغانستان با القاعده و طالبان پیکار کرد و در سوریه همکاری و همیاری؟!  غرب اگر پس از خروج نیروهای شوری به مجاهدین کمک نمی‌کرد و دولت نجیب را سقوط نمی‌داد، افغانستان گرفتار نمی‌شد با بحران‌های که بعداً به آن‌ها مبتلا شد، این سخن به معنای تأیید حکومت خون آشام و غیر مردمی و بحران ساز کمونیست‌ها نیست، بلکه سخن بر سر آن است که می‌بایست به انتخاب یک راه حل میانه دست زد می‌شد، همه در قدرت سهیم می‌شد و توازن قدرت به وجود می‌آمد. ساختار نهادهای ملی مانند ارتش و پلیس و غیره از هم پاشیده نمی‌باشید و از خلاء قدرت پیش گیری می‌شد. غرب پس از اشتباه نسبت به مجاهدین، اشتباه بزرگ‌تری را مرتکب شد و خود نیز تاوان آن را پس داد و آن حمایت‌های نیمه نصفه از طالبان در برابر ساختار آنارشیستی حکومت مجاهدین بود، در سور دقیقاً همین نکته صادق است اگر غرب در سیاست خود در قبال سوریه تجدید نظر نکند، بدون تردید فردای سوریه دیروز افغانستان خواهد بود.