به رسمیت شناخته شدن یک گروه، به نام «ائتلاف ملی» از گروه‌های پرشمار مخالف دولت سوریه، از سوی فرانسه، اتحادیه اروپا و بریتانیا، بدعت آشکار در عرصه روابط بین‌الملل است و پذیرش سفیر از سوی گروه- نه دولت در تبعید- سابقه‌ای در روابط بین‌الملل ندارد. گروهی که حتی از سوی گروه‌های دیگری از هم‌قطاران خود، در داخل سوریه به رسمیت شناخته نشده است.
بدون تردید، رفتار بسیاری از دولت های غربی، در قبال مسائل بین‌الملل دوگانه است. به عنوان مثال، مقایسه مواضع دول غربی، در قبال عملکرد اسرائیل و سوریه، این امر را به خوبی اثبات می‌کند. اگر اسرائیل حق دارد از سرزمین‌های که تقریباً پنجاه سال پیش تحت اشغال در آورده است، دفاع نماید، آیا دولت سوریه این حق را ندارد که از سرزمین مادری پنج هزار ساله‌اش، در برابر گروه‌های افراطی چچنی، تاتاری، ترکی، پاکستانی، افغانی، اردنی، عراقی، عربستانی و ... دفاع نماید؟ تردید نیست که اسد دیکتاتور است؛ اما دیکتاتوری که تقریباً 50 در صد مردم از آن حمایت می‌کنند؛ این آمار بر اساس نظر سنجی‌های که گرایش ضد سوری دارد، منتشر شده است. با این وجود، این دلیل نمی‌شود که کسی خود را رئیس جمهوری مادام‌العمر بداند؛ ولی، حل چنین مشکلی، راهکار سیاسی دارد، چیزی که حق مردم سوریه است، نه حمایت از جنگ و خون ریزی. به راستی اگر دول غربی از مردم و دموکراسی حمایت می‌کنند، که اگر چنین باشد، کاری بسیار ارزنده است، آن وقت در مورد مراکش، بحرین، عربستان، اردن، آذربایجان، ازبکستان... عمل خود را چگونه توجیه می‌کنند!؟