تاوان بیبرنامگی
حمله انتحاری پر تلفات فراه، امتیاز گران قیمتِ برادران ستیزه جو، به برادر صلح جو! حامد کرزی؛ دولتمردی که میکوشد ژست صلح دوستی بگیرد، به این ترتیب، خود را به این در و آن در میزند. حتی در جهت افتتاح دفتری مخالفان همت میگمارد، بدون اینکه برنامهای برای صلح داشته باشد و راهکارهای صلح و تحقق آن را در نظر بگیرد. حقیقت این است که ایجاد ثبات در کشور، هم نیازمند برنامه صلح است و هم برنامهای برای توسل به قوه قهریه و بهره گیری از اقتدار که اگر مخالفان هیچ منطقی جز جنگ ندانند، از موضع اقتدار با آنها برخورد شود. تردیدی نیست که رئیس جمهور، در هر دو زمینه، بدون بر نامه است، به این دلیل است که حرفهای او نه در مورد صلح جدی تلقی میشود نه هم در مورد جنگ. لذا، او، ندای صلح سر میدهد و مخالفان ماشین کشتار به راه میاندازند. معلوم نیست مردم افغانستان تا کی تاوان این بیبرنامگی و بیکفایتی را پرداخت نمایند؟