برخی مدام از توطئه دشمنان اسلام علیه آن سخن می‌رانند. برخی دیگر را گمان بر این اند که این اندیشه ریشه در واقعیت ندارد و بر اساس توهم توطئه صورت می‌گیرد. به نظر می‌رسد هردو سخن، جای تأمل دارد. باید پرسید که دشمنان اسلام که و کجا است؟ اگر در بیرون از جوامع مسلمان و نامسلمانان باشند، چنین چیزی صحت ندارد، چرا انگیز وداعی بر چنین کاری نیست. البته ممکن است خیلی‌ها مسلمانان افراطی را دشمن پندارند که موضوع دیگری است، اما ظاهراً اسلام بی دشمن هم نیست. به نظر می‌رسد بزرگ‌ترین دشمن اسلام، در جوامع مسلمان وجود دارد؛ که عبارت باشد از مسلمانان، با شاخصه افراط‌گرایی. این طیف که در توحش از انتحار عبور کرده و به آدم خواری روی آورده‌اند، بزرگ‌ترین دشمن اسلام هستند. پس لازم نیست به دنبال دشمان در بلاد نا مسلمانان گشت. خود مسلمانان دشمن اسلام است. تاریخ قضاوت خواهد که مسلمانان افراطی چه ضربات مهلکی را بر پیکره اسلام وارده کرده‌اند. به راستی، سبوعیت که این طیف مرتکب می‌شود روی تاریخ را سیاه کرده است. در نتیجه اول مسلمان می‌بایست با خود آشتی کنند با اسلام آشتی کنند دیگران با اسلام سر جنگ ندارند. چنانکه گفته شد، ممکن است غرب مسلمانان افراطی را دشمن پندارد؛ اما این دشمنی با اسلام نیست. آن‌ها دشمن تهدید کنندگان منافع خود هستند، هر کس یا فکر که می‌خواهد باشد. مسلمانان افراطی حیات خود را در ترور و وحشت می‌بینند و دست به این اعمال غیر انسان هم می‌زنند خوب طبیعی است که غرب آن‌ها را باید دشمن پندارد. اما دشمن پنداشتن آن‌ها دشمنی با اسلام نیست. اسلام آموزه‌های اخلاق محور، معنویت‌گرا، عدالت جو، مهرورزی است؛ مؤلفه‌ای که غرب به هیچ وجه آن‌ها را تهدید کننده منافع خود نمی‌داند و تهدید کنند هم نیستند. پس این مسلمانان است که دشمن اسلام هستند. همان‌های که صفت افراطی‌گری مهم‌ترین ممیزه آن‌ها است. مسلمانان که در پی آموزه‌های اصیل اسلامی هستند نباید در زمین افراط گرایان بازی کنند.