حصول توافق هسته‌ای ایران با شش قدرت جهانی، دنیا را از یک بحران و رویارویی احتمالی جنگ فاجعه‌بار و خشونت دامنه‌دار،رهایی بخشید؛ عقلانیت، منطق و خرد را در عرصه دیپلماسی بر احساس، شعار و اتهام‌زنی برتری داد و آرامش را بر تنش، حرفه‌ای بودن را بر پوپولیسم ترجیح‌داد.‍‌‌‌ به این ترتیب، نام حسن روحانی در تاریخ ایران ماندگار خواهد شد؛ او بی‌تردید در سطح جهان، هم اینک بیش از هرکس دیگری، مستحق جایزه صلح نوبل شناخته می‌شود؛ نام رئیس جمهور اوباما نیز بدون شک نقطه‌عطفی در تاریخ ساست‌ورزی و دیپلماسی امریکا خواهد بود و جایزه صلح نوبل را که او قبلاً دریافت کرده بود، نشان‌داد که انصافاً شایسته‌ی آن بوده است.
 این توافق دارای آثار فراوان ملی، منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای است؛ از بعد منطقه‌ای، گروه‌های افراطی و خشونت‌طلب در تنگناه قرار خواهد گرفت و ماشین جنگی‌آن‌ها کند‌تر خواهد شد و امید می‌رود گام‌های در جهت حل منازعات فرقه‌گرایی و فروکاستن از دامنه جنگ‌های نیابتی نیز برداشته شود که به دلیل واگرایی ایران و امریکا هر روز ابعاد گسترده‌تری می‌یافت.