تردیدی نیست که برخی همسایگان ما، مخصوصاً همسایه جنوبی؛ یعنی پاکستان، در امور داخلی ما دخالت‌های ناروا و نابجا کرده و ستم‌های بی‌شماری بر ملت ما تحمیل کرده است؛ با این همه، نظر به مختصات جغرافیایی افغانستان، امنیت‌فراگیر و توسعه‌پایدار در گروه مرزهای دوستی و احترام متقابل همسایگان است. اگر عقلانیت و تدبیر را ملاک قرار دهیم و از احساسات دوری جویم، ما به دشمنی با همسایگان نیاز نداریم؛ چرا که ابزارهای لازم را نداریم و در نتیجه بر اساس یک محاسبه عقلانی چیزی عاید حال ما نخواهد شد. هرچند اگر بخواهیم قمار بزنیم، افغانستان خاصیت باتلاقی خود را دارد و هر دشمن متجاوز را به کام خود فرو می‌برد؛ ولی در آن صورت برای ما نیز چیزی باقی نخواهد ماند، چنانکه تجارب گذشته نیز این را نشان می‌دهد. بنابراین، تا مرزهای ما به مرزهای حسن‌هم‌جواری تبدیل نشود؛ صلح معنا ندارد. ما به دوستی و اعتمادسازی به همسایگان نیاز داریم؛ ما به‌جای فحش و دشنام یا انفعال، احساسات و تسلیم محض، به یک استراتژی مدون و مبتنی بر عقلانیت، منطق دیپلماسی و تبین منافع مشترک در قبال همسایگان نیاز داریم تا به آن‌ها بفهمانیم که امنیت و منافع خود را در ناامنی و بدبختی افغانستان تعریف نکنند، ناامن ساختن افغانستان، در دراز مدت به معنای ناامن ساختن کل منطقه است که هیچ‌کس از لهیب آتش آن مصون نخواهد بود.