برخی، در زمان انتخابات، از سینه‌چاکان جناب اشرف غنی بودند و او را نابغه روزگار می‌خواندند. این عده، خود را به آب‌وآتش می‌زدند تا برای او؛ از مردم رأی جمع کنند و هیچ‌گونه نقصی را در برنامه‌های وی، بر نمی‌تافتند. آنان، انتظار داشتند از این راه، به امتیازات کلان دست‌یابند. اما اینک که چیزی نصیب آن‌ها نشده‌اند، او را فاشیست و حکومتش را فاشیستی می‌خوانند و همان مردمی را که با شعارهای رنگارنگ از آن‌ها رأی گرفتند، برای مقابله با حکومت، فرا می‌خوانند. این چیزی نیست جز توهین‌ آشکار به شعور مردم و به بازی‌گرفتن‌ سرنوشت آن‌ها؛ یعنی مردم باید به هر سازی که آن‌ها می‌نوازند، باید برقصند. 
سخن این نیست که تلاش برای قدرت نامطلوب یا پیوستن به جرگه این و آن مذموم است. مبرهن است که در عالم سیاست، مبارزه برای کسب قدرت و امتیاز یک حق است. انتظار می‌رود تیم پیروز نیز قدرت را بین تمام بازیگران و کنش‌گران به تناسب نقش و جایگاه آنان در کسب پیروزی، به گونه‌ی منطقی و عادلانه توزیع نماید. اگر در حقِ دسته و گروهی در این راه، ناروای می‌شود، بی‌تردید، آنان حق دارند اعتراض کنند. سخن در این است که کنش‌ها و اقدامات، بازیگران عرصه قدرت در این کشور، مشحون از افراط و تفریط، تنها معطوف به منافع شخصی و ورای هرگونه منطق و نگرش ملی و مردمی است. بسیاری از مواقع، سخن از مردم فقط یک فریب و شعار است. پس مردم می‌بایست به‌هوش باشند که با شعار، شعور آنان به بازی گرفته‌نشود.