یاد شهدای راه عدالت، برابری و نفی تبعیض سیستماتیک گرامی باد. آنانی که برای برآورده شدن خواست مشروعشان مردانه به میدان آمدند و مدنی ترین فریاد را برکشیدند؛ ولی به کمین معجونی از بی تدبیری، بی مسئولیتی، شهرت طلبی و نادانی برخوردند و ناجوانمرانه از میدان حذف شدند و به وحشیانه ترین حالت ممکن ، قتل عام گردیدند، مظلومانه تن هایشان تکه تکه شدند و جام شهادت نوشیدند.
براستی نمی توان از بی تدبیری، قصور و تقصیر پلیس و نیروهای امنیتی در عدم تأمین این حرکت مدنی گذشت و آن را نادیده انگاشت، آنان که حتا از چرخیدن ارابه های مرگ به عنوان کراچی، در میان انبوه جمعیت، جلوگیری نکردند و چنین لکه سیاه را در کارنامه پلیس و نیروهای امنیتی درج کردند. نمی توان از بی مسؤلیتی دو سه نفر شهرت طلب که در درون جنبش لانه کردند و مطالبات معقول و منطقی جنبش را آلوده با احساسات و هیجانات کاذب کردند و بیشتر در پی مطرح کردند خود بودند تا طرح خواست مردم، چیزی نگفت. خواستی که طی یک پروسه بدست می آمد، آن را تبدیل به یک پروژه کردند و عدم مذاکره و عدم تأخیر در مظاهره را بر احتمال کشته شدن بی گناهان ترجیح دادند و این گونه در خلق و بستر سازی این فاجعه، از سر ندانم کاری و مسئولیت ناپذیری نقش ایفا کردند. 
امید که هر نوع حرکت بسوی فردا و کنش و واکنش ما نسبت به سرنوشت خود، مبتنی بر منطق، مسؤلیت پذیری، تدبیر، دور اندیشی و محاسبه سود و زیان باشد