شرکت ۷۰ کشور در نشست بروکسل، و تعهد ۱۵ میلیارد دلاری از سوی آنان برای کمک به افغانستان، جهت تحقق رفاه، صلح و بازسازی این کشور، دستاورد چشم گیر و موفقیت بزرگ برای کشور ما، به منظور گام برداشتن بسوی آینده نسبتا روشن است؛ ولی این کمک ها در صورت واقعی و موثر خواهد بود که در امور زیر بنایی و توسعه ای افغانستان هزینه گردد و با تعبیه مکانیسم های، دوباره به کشورهای مبدأ بر نگردد، هیچ لازم نیست آنان برای ما مشاورانی با دستمزدهای سی هزار دلاری در ماه بفرستت، چیزی که در گذشته وجود داشته، ما کاوشگر به مریخ که نمی فرستیم.
سخنان جان کری مبنی بر اینکه طالبان و متحدان آنها نباید منتظر خروج ایالات متحده از افغانستان باشد، سخن مهم و تا حدودی مایه دلگرمی برای ثبات نسبی در آینده است. ماندن امریکایی ها در افغانستان، نه یک امر ایده آل بلکه با در نظر داشت وضعیت بغرنج و شکننده امنیتی و سیاسی حال حاضر، یک ضرورت برای مردم این کشور است، تا افتان و خیزان یاد بگیرند که سرپای خود بایستند و نیز همسایگان آزمندی که در صدد سلطه بر این کشورند، با حضور یک بازیگر و شریک پرقدرت، دست از سلطه جویی بردارند و همکاری های سازنده را در پیش گیرند.
پاکستان هم در این نشست وعده سپرده است که در آینده، مبلغ ۵۰۰ میلیون دلار به همسایه شمالی خود کمک کند. مردم افغانستان هرچند بابت این کمک دست پاکستان را به گرمی می فشارند؛ اما از پاکستان می خواهند اگر به صورت واقعی، در پی کمک بنیادین به افغانستان است، لازم نیست حتا یک شاهی یا یک سنت به افغانستان بپردازد، فقط کافی است، نگذارد تروریست ها، از خاک این کشور وارد افغانستان شوند و دست به خرابکاری بزنند: لذا می بایست با آنان به صورت اساسی مقابله نماید. در این صورت است که مردم افغانستان کمک بزرگ و حسن همجواری همسایه خود را هرگز از یاد نخواهند برد.