کلینتون و ترامپ در یک رقابت نفس‌گیر، امروز بر روی رینگ انتخابات گام می‌نهند، تا مشخص گردد که چه‌کسی ناک‌اوت می‌شود و دست کدام‌یک به علامت پیروزی بالا می‌رود. اگر خانم کلینتون پیروز شود که نظر سنجی‌ها از اندکی پیش‌تاز بودن او حکایت دارند؛ دموکرات‌ها باردیگر تاریخ ساز می‌شوند، چرا که آنان در این صورت برای اولین بار در تاریخ امریکا، یک زن را به مقام ریاست جمهوری پرقدرت‌ترین کشور جهان می‌رسانند. آنان هشت‌سال قبل نیز صفحه‌ِ درخشان و پرشکوهی را در عرصه سیاست رقم زدند و برای نخستین‌بار یک «سیاه‌پوست» راه به مقام ریاست جمهوری رساندند، تا ثابت کنند که در مکتب انسانی، و بر اساس تفکر بالنده و پیشگام، انسان‌ها باهم برابرند و از حقوق مساوی برخوردارند.
اما اگر برفرض ترامپ رئیس جمهور شود که بسیاری او را جمهوری‌خواه بدلی می‌دانند، در این صورت او را نیز تاحدودی باید تاریخ ساز دانست. با اینکه بسیاری از جمهوری‌خواهانِ سرشناس دست از حمایت او دست بر داشته‌اند؛ ولی او با تکیه خلاقیت و ابتکارت شخصی و تمرکز بر محور سیاست‌ورزی پوپولیستی، چیدمان آرایش معمول سیاست وقدرت را به‌هم می‌ریزد و خود را به رأس هرم قدرت می‌رساند.
می‌توان اضافه کرد؛ به رغم اینکه سخنان جنجال‌برانگیز ترامپ در سیاست خارجی مانند ساخت دیوار بین مرز ایالات متحده و مکزیک با هزینه این کشور کم نیست و همه را ترس برداشته است، با این وجود، بازهم تنش‌های امریکا با کشور‌های که با آن‌ها مشکل دارد، در صورتی که او رئیس جمهور شود، در مجموع، از فرضی که هیلاری کلینتون رئیس جمهور شود، بیشتر نخواهد شد. تنش‌ با روسیه، در صدر چالش‌های امریکا قرار دارد و آثار و پیامدهای آن در اروپای شرقی و خاورمیانه نیز خود را به شکل عریان نشان می دهد؛ ولی ترامپ در رابطه با روسیه، سیاست‌های واقع بینانه‌تری دارد، در حالیکه سیاست‌های کلینتون در مورد این کشور، تا حدود احساسی و بد بینانه است. در هر دو صورت، برایندی این انتخابات امریکا تاریخ‌ساز خواهد بود، ولی جلوه‌‌ی تاریخ سازی‌دموکرات‌ها بیش‌تر.